IFRS 17 brengt Finance en Risk dichter bij elkaar

IFRS 17 brengt Finance en Risk dichter bij elkaar

De verzekeringssector maakt zich op voor de implementatie van IFRS 17. Daarbij wordt vooral veel aandacht besteed aan de modellering en de gevolgen ervan voor het beleid. Naast het voldoen aan de regelgeving biedt de implementatie van IFRS 17 echter ook een kans om de werelden van Finance en Risk dichter bij elkaar te brengen. De ervaringen uit andere delen van de financiële sector kunnen hierbij nuttig blijken. Yvonne Sijm, director bij Zanders, licht het toe.

Welke kansen biedt IFRS 17?

“De voor IFRS 17 noodzakelijke wijzigingen creëren kansen om tegelijkertijd efficiëntievoordelen en verdere consistentie te realiseren. Maar de implementatie van IFRS 17, met bijbehorende kostenpost, is voor alle betrokken verzekeraars een grote uitdaging. Bovendien betekent IFRS 17 een significante verandering in de financiële maatstaven die door interne en vooral externe stakeholders gebruikt worden.

Tegelijk met de implementatie moet daarom worden besloten hoe deze nieuwe informatie wordt verwerkt in de strategie en het risicobeleid. De verschillende perspectieven vanuit toezicht, accounting en de economische werkelijkheid sluiten nooit 100% op elkaar aan. Verzekeraars met heldere, geïntegreerde strategieën en processen hebben een voorsprong op concurrenten die IFRS 17 slechts als een verplichte oefening zien.”

Wat betekent dit voor de rol van Risk en Finance?

“In de financiële sector is een duidelijke trend te zien waarbij de integratie tussen Finance en Risk als gevolg van de wet- en regelgeving toeneemt. Zo vereisen de prudentiële richtlijnen van Basel en Solvency II een toenemende mate van reconciliatie met de financiële verslaglegging. Bovendien geven IFRS 17 en IFRS 9 het risicoperspectief een duidelijke plaats in de accountingwereld. Maar hoewel Finance en Risk verder integreren, zijn het van oorsprong aparte werelden, met hun eigen data, processen en systemen. Dit leidt tot interne discussies over uitkomsten en tot een dure, inconsistente architectuur van databases, modellen en tooling. Zolang er geen echte noodzaak is om veranderingen door te voeren, blijft deze situatie in stand.

Intussen dienen veel ervaringen en modellen van Solvency II als basis voor IFRS 17. Maar er zijn ook onvermijdelijke verschillen – enerzijds vanwege de specifieke eisen en anderzijds door de keuzes die verzekeraars zelf maken. Hoewel deze verschillen logisch en gerechtvaardigd zijn, zal er zowel intern als extern behoefte ontstaan om de resultaten op elkaar aan te laten sluiten. Een dergelijke reconciliatie is achteraf vaak lastig te maken, omdat daar in het ontwerp van de datastromen en modellen geen rekening mee is gehouden. Wanneer reconciliatie echter vooraf als uitgangspunt wordt meegenomen, zijn de mogelijkheden voor aansluiting van de Solvency- en IFRS-cijfers er wel.”

IFRS 17 is specifiek voor verzekeringscontracten. In hoeverre kunnen verzekeraars lering trekken uit andere ervaringen?

“De overlap tussen Solvency II en IFRS 17 vertoont veel parallellen met het scheidsvlak tussen Basel en IFRS 9 in de bancaire sector. Vooral in de zin dat er in beide gevallen veel overlap is tussen accounting en prudentiële regelgeving. Omdat alle betrokkenen het vraagstuk toch vanuit hun eigen vakgebied benaderen, blijkt het in de praktijk lastig om de verschillen tussen beide perspectieven te overbruggen. Daar komt bij dat de economische werkelijkheid vaak weer een ander perspectief biedt.

De ervaring uit vergelijkbare projecten leert dat je met de juiste projectteams meer synergie bereikt. Zowel in de ontwerpfase als bij de implementatie is er behoefte aan handige mensen, met kennis van de verschillende domeinen en bij voorkeur ook hands-on ervaring met modelleren en systeemimplementaties, zodat de praktische gevolgen van keuzes zo vroeg mogelijk inzichtelijk zijn. Dat is een rol die Zanders op het lijf geschreven is. Onze klanten zien in de praktijk dat we hier als onafhankelijke partij waarde toevoegen.”