DOT en de oplopende kosten van de zorg
Het bewustzijn bij de ziekenhuizen is inmiddels zo groot dat er liquiditeits - krapte kan ontstaan bij de invoering van het plan ‘DBC’s op weg naar transparantie’, kortweg DOT. Dit plan introduceert DBC-zorgproducten die de huidige DBC’s opvolgen. Wij zijn van mening dat deze krapte niet zozeer zal ontstaan door de invoering van een nieuw kostprijzensysteem, maar door de mogelijkheid dat de onderhandelingen van de zieken huizen met de zorgverzekeraars over de prijzen van het fors uitgebreide B-segment zeer traag zullen verlopen.
Zolang er geen overeen stemming is kan er niet gefactureerd worden. En zonder facturen geen geld. De Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen overlegt momenteel met Zorgverzekeraars Nederland om deze voorfinanciering tijdig te regelen en daarmee los te trekken van de prijsonderhandelingen. Maar de vrees bestaat - onder meer door artikelen in het FD - dat de voorfinanciering ondanks dit overleg toch niet van de grond komt. Dat zou betekenen dat er een beroep op de banken gedaan moet worden.
Als de liquiditeitskrapte bij een gemiddeld ziekenhuis EUR 25 miljoen zou belopen, zou dat voor circa honderd ziekenhuizen in totaal EUR 2.500.000.000,- betekenen, ofwel EUR 2,5 miljard. Voor te financieren door de banken. Nu zijn we de laatste tijd enigszins gewend geraakt aan grote getallen, en in het licht van de schuldencrisis lijkt dit voor sommigen onder u misschien een behapbaar bedrag. Toch kan het een ongewenste uitbreiding betekenen op de bankbalans. In het licht van Basel III (de nieuwe solvabiliteitsrichtlijnen voor banken) en de druk vanuit de politiek om de solvabiliteit van de banken nog verder te verbeteren, werkt dit averechts. Het is dus nog maar de vraag of de banken dit bedrag wel willen of kunnen voorfinancieren. Tegelijkertijd hoopt dit geld zich op bij de zorgverzekeraars. Dit kapitaal kan niet lang belegd worden, want na het afsluiten van een contract vloeit het direct weg. Een hoge beleggings opbrengst zal het dus niet genereren.
We krijgen aan de ene kant dus te maken met de kosten voor het lenen bij de bank door de ziekenhuizen, die daar behalve een debiteuren opslag ook de weer oplopende fundingkosten (liquiditeitsopslag of marktopslag) betalen. Aan de andere kant moeten de verzekeraars hun geld veilig uitzetten. Zij zullen niet veel meer rendement dan de Euribor kunnen maken. Daar gaat, grof geschat, per saldo (minimaal) 1,50% verloren. Gerekend over EUR 2,5 miljard komt dat neer op ruim EUR 3 miljoen per maand! Geld dat (nodeloos) wordt onttrokken aan de zorgsector. En dat terwijl de VVD de patiënt juist wil confronteren met de kosten van een ingreep, om het publiek bewuster te maken van de (oplopende) kosten van de zorg.
Onderhandelen over de prijzen in het B-segment is prima, zeker als het volume en de kwaliteit daarin betrokken worden. Maar dan wel met open vizier. Laten we hopen dat het overleg tussen de ziekenhuizen en de zorgverzekeraars succesvol uitpakt. Dan wordt de zorg een onnodige kostenpost bespaard en hoeft het ziekenhuis ook niet naar de bank om te vragen om krediet dat deze liever niet verstrekt. Een heel ander verhaal wordt het, als de verzekeraars niet meer kunnen bevoorschotten vanwege hun nieuwe solvency-eisen.
